Terapia funkcjonalna

Terapia funkcjonalna

Głównym celem terapii funkcjonalnej jest powrót do utraconej funkcji. Może to być utracona funkcja ręki – terapia prowadzona będzie głównie z nastawieniem na poprawę funkcjonalności tzw. „małej motoryki”. Umożliwi to powrót do sprawności w obrębie ręki. Nikogo nie trzeba przekonywać jak ważna jest to funkcja.

Umożliwienie samodzielnego jedzenia czy picia jest bardzo dużym krokiem w procesie terapeutycznym, pozwalającym na dużą samodzielność. Po drugiej stronie sceny stoi globalne usprawnienie pacjenta z rozległymi dysfunkcjami powstałymi np. w wyniku udaru czy urazu czaszkowo-mózgowego. W tym przypadku cele terapeutyczne są przede wszystkim uzależnione od stanu ogólnego pacjenta, ale sprowadzają się do jednego: jak najszybciej i w jak najszerszym stopniu przywrócić pacjenta do funkcjonalności sprzed incydentu, który spowodował dysfunkcję.

Innymi prawami żądzi się terapia dziecka z wrodzonymi lub nabytymi we wczesnym dzieciństwie dysfunkcjami. Rolą terapeuty jest stymulacja rozwoju nerwowo-mięśniowego, w taki sposób, by wyedukować funkcje, których dziecko z powodu niepełnosprawności nie jest w stanie samodzielnie zdobyć. Każda z form terapii prowadzona jest w indywidualny sposób i każda z wykorzystaniem różnych narzędzi terapeutycznych. Jednak cel terapii jest zawsze taki sam: przywrócenie lub nauczenie funcji motorycznych, które będą wykorzystywane w życiu codziennym: od prostego chwytu po utrzymanie równowagi na niestabilnym podłożu. Każdy z pacjentów ma przecież inne cele. Jesteśmy przekonani, że naszą rolą jest pomoc w ich osiągnięciu.